Mijn oksels zijn sowieso het lastigste stukje. Daar duurt scheren nooit gewoon "even snel": ik moet altijd op een rare manier mijn arm optillen, in een spiegel kijken die net niet goed staat, en toch mis ik regelmatig een plekje.
En dan de dagen erna. Precies dat gebied trekt en jeukt het meest, zeker als je een deodorant erop doet. Ingegroeide haartjes die je niet eens durft aan te raken. Rode bultjes vlak voor je een mouwloos topje aan wil, of gewoon je armen omhoog doet zonder dat het steekt.
Ik heb weleens zitten rekenen hoeveel tijd ik daar alleen al aan kwijt was, niet alleen het scheren zelf, maar ook het wachten tot de irritatie weg is voor ik weer iets mouwloos aan kan. Dat is geen vijf minuten in de douche. Dat is een dag of twee "even geduld hebben" na elke keer.
En dat is dan nog los van de rest. Om de twee dagen scheren, al sinds mijn vijftiende. Reken maar mee.
1.500 keer hetzelfde kutkarweitje in de douche, terwijl het water koud wordt en ik eigenlijk allang klaar wil zijn.
En dat is dan nog zonder de tijd die erna komt. De bultjes verzorgen. Wachten tot de irritatie weg is. Opnieuw scheren omdat je het toch al na een dag of twee weer voelt opkomen.
Het gekke is: ik dacht altijd dat dit gewoon hoort bij vrouw-zijn. Iets dat je blijft doen, je hele leven lang, zonder erover na te denken.
Elke keer als ik het scheermesje pakte, dacht ik er eigenlijk niet eens meer bij na. Het was gewoon onderdeel van mijn week geworden, zoals afwassen of de was doen. Iets wat je gewoon doet, ook al heb je er geen zin in.
Maar toen ik het echt ging uitrekenen, al die keren, al die minuten die optellen tot uren, die uren die optellen tot dagen van mijn leven, begon het me pas echt te irriteren. Niet het scheren zelf. Maar dat ik er nooit bij stilstond dat het ook anders kon.
Tot ik besefte: dat hoeft helemaal niet.
Ik ben me gaan verdiepen in IPL. Niet de dure salonbehandelingen waar je elke keer een afspraak voor moet plannen, ik wilde iets dat ik gewoon thuis kon doen, op mijn eigen tempo, zonder dat het me weer extra tijd zou kosten.
Zo kwam ik bij de Luvéra Glow terecht. In het begin was ik sceptisch, ik had al zoveel "oplossingen" voorbij zien komen die uiteindelijk toch weer uitdraaiden op hetzelfde ritueel. Maar dit voelde anders vanaf de eerste keer.
Na een aantal weken thuis gebruiken merkte ik voor het eerst wat het is om er niet meer dagelijks over na te hoeven denken. Geen ochtend meer waarop ik dacht: shit, ik moet nog scheren. Geen zak scheermesjes meer die ik moest bijkopen. Geen bultjes waar ik me voor moest verontschuldigen.
Gewoon tijd terug die ik jarenlang ergens anders aan kwijt was.
